Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω  Μήνυμα [Σελίδα 1 από 1]

1 VIVA LA VIDA Την / Το Σαβ Σεπ 10, 2011 11:24 pm

Vangelis Intzidis

avatar
Nα μπορούσε κανείς να πείσει την κοινωνία πως δεν χρειαζόμαστε βιβλία και των Απίθανων Μολυβιών συμπεριλαμβανομένων και της ΄Εκθεσης - ΄Εκφρασης της Γ΄Λυκείου συμπεριλαμβανομένης (βιβλία που συμμετείχα στη διαμόρφωσή τους με τον ένα ή τον άλλο ρόλο). Γιατί τρέμω - έχοντας ετοιμάσει το εκπαιδευτικό υλικό από κείμενα καθημερινής χρήσης[multimodal factual texts] - μην έρθουν γρήγορα τα βιβλία και τελικά δεν μπορέσουμε να κάνουμε το πέρασμα προς τη διαφορά Και πάει κατά διαόλου και η θεωρία και η έρευνα από τη δεκαετία κιόλας του 80 για τη γλωσσική αγωγή, για τη διδακτική της "σχολικής επιστήμης" και για άλλα πολλά. Για την εμβάπτιση των μαθητών/τριών στις διαφορετικές γλώσσες της εμπειρίας εντός curriculum αλλά και εντός των extra curriculum δραστηριοτήτων. Εύχομαι η γραφειοκρατία να δημιουργήσει προβλήματα και να μην έχουμε το ένα και μοναδικό εγχειρίδιο παντού. Για να αναπτύξουμε στα σχολεία μας - κάποτε - την κουλτούρα της συνεργασίας ώστε με λιγότερη "ύλη" να μάθουμε να φτιάχνουμε εκπαιδευτικό υλικό που θα ανταποκρίνεται σε σαφείς στόχους.

Αλλά για να πείσει κανείς και την κοινωνία για κάτι τέτοιο χρειάζεται επιχειρήματα. Και η δυσκολία έγκειται πως τα επιχειρήματα αυτά πρέπει να μπορέσει η κοινωνία να τα αντλήσει, όταν χειραφετημένη - τουτέστιν πέραν του εκμαυλισμού της - θα τολμά να φανταστεί το μέλλον της. Τα επιχειρήματα κατά ένα περίεργο τρόπο έρχονται από το μέλλον της εκπαίδευσης στη χώρα μας - γιατί μέλλον υπάρχει - όσο και αν το συσκοτίζει το παρόν. ΄Ενα μέλλον που όταν θα μιλάμε για μεταρρυθμίσεις θα τις προσδιορίζουν τα ανθρώπινα δίκτυα, η δέσμευση σε κοινές προσδοκίες - στόχους, οι επιπεδοποιημένες ιεραρχίες, ο πολίτης - υποχρεωτικό πέρασμα - της ροής των πληροφοριών και των πρωτοβουλιών που αυτές συνεπάγονται.

Με επιχειρήματα από ένα μεταρρυθμισμένο κράτος ΑΛΛΑ με έμφαση στο μεταρρυθμισμένο και όχι στο κράτος. Με έμφαση όχι στην κυριαρχία αλλά στη διαφοροποίηση. Με έμφαση στο αποτέλεσμα και όχι στη γραφειοκρατία της διαιώνισης των κάθετων ιεραρχιών, Μια γραφειοκρατία που για να βρεί το αποτέλεσμα και να το αποτυπώσει πρέπει να κάνει έναν απίστευτο κύκλο μετ΄εμποδίων ανάμεσα στα οδοφράγματα της μιντιακής εικόνας υπουργών, υπουργείων, υφυπουργών και γενικών γραμματέων αλλά και διαδικασιών απίστευτων μιας και όλο αναδιανέμονται οι αρμοδιότητες υπουργείων και φορέων λες και πάσχουμε από αρμοδιότητες και δεν πάσχουμε από αποτελέσματα. Κάτι αρμοδιότητες όπως τα αξιώματα των Καβαφικών Αλεξανδρινών Βασιλέων. Τι κούφια λόγια! Μολονότι ξεύρουμε!

Με επιχειρήματα από ένα μέλλον όπου οι πολίτες συναινούν στο γενικό πλαίσιο των ρόλων και των λειτουργιών τους και διαμορφώνουν μέσω των δικτύων τους τους πολλαπλούς τρόπους της πραγμάτωσής του. Η δικτυωμένη ιδιότητα του πολίτη του Castells δεν είναι μεταπολιτική είναι βαθύτατα πολιτική άρρηκτα συνδεδεμένη με τις εκκεντρώσεις και τις μετατοπίσεις της πολιτικής, γύρω από τον διαρκή μετασχηματισμό (με τη διαπάλη για την όποια πολιτική του προσημείωση, ασφαλώς. Αλλά ο μετασχηματισμός άλλοτε ως μετασχηματιστική πρακτική και άλλοτε ως μετασχηματίζουσα μάθηση είναι το επίκεντρο κάθε εκπαιδευτικής διαδικασίας).

Προτιμώ ένα εντελώς νέο πολιτικό προσωπικό που δεν αντιλαμβάνεται την πολιτική κοινωνία ως σοφότερη της κοινωνίας των πολιτών μόνον και μόνον επειδή είναι προσδεδεμένο στη μάχη περί αρμοδιοτήτων που το γέννησε και το αναπαράγει. Μοιάζει με τον πόλεμο στο Ιράκ, δηλαδή μοιάζει με μια σπατάλη άνευ προηγουμένου (στις ΗΠΑ) για μια τρύπα στο νερό. Μόνον που αυτό το κόλπο στον Κόλπο στοίχισε σε ζωές και ψυχές ανθρώπων από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.

Δε συμμερίζομαι έτσι και τη θυσία του κ. Βενιζέλου. Θυσιάζει, λέει, το πολιτικό του μέλλον για το καλό της πατρίδας του. Μα μπαίνει - και ποιον ενδιαφέρει τελικά - η προσωπική ατζέντα του οποιουδήποτε σε ζυγαριά με το μέλλον της κοινωνίας και τη ζωή των ανθρώπων; Από την άποψη της ιστορίας -για να μην πω της αιωνιότητας - αυτή η θυσία μάλλον αφήνει το σύμπαν παγερά αδιάφορο δεν διαμορφώνει ιστορία προ και μετά της θυσίας και ανάγει τη μελαγχολία του άλλου Ευ-άγγελου, του Λαρς Φον Τρίερ, σε γενικευμένη κατήφεια. Αντί όταν πεινάμε (για λίγο ουρανό θα έλεγε ο Σαχτούρης) να κοιτάξουμε πώς θα συνεργαστούμε για να φτιάξουμε ψωμί εμείς πρέπει να κοιτάμε ο ένας τον άλλο, πολιτικούς και πολίτες, και να κλαίμε για τη θυσία μας, αντιμαχόμενοι για αρμοδιότητες, προνόμια και τόσα άλλα που μας απομακρύνουν από το όραμα. Η κρίση γεννά το όραμα και το όραμα κινητοποιεί τους ανθρώπους, η προσδοκία και η δέσμευση σε αυτήν συνιστά την πολιτική και δημιουργεί την κινητικότητα. Γιατί οικονομία είναι κυρίως αυτό.

΄Εμφαση στη μεταρρύθμιση σημαίνει είμαστε και εμείς έτοιμοι να πειραματιστούμε και να ελέγξουμε και να ελεγχθούμε για τα αποτελέσματα των πειραματισμών μας. Σημαίνει δέσμευση στην κινητικότητα, σημαίνει μια κοινωνία που παράγει ευκαιρίες και όχι θέσεις με την ίδια κατανομή ισχύος, στο ίδιο σκηνικό και με τις ίδιες λειτουργίες και ρόλους.

Τι κάνουν προς αυτή την κατεύθυνση όχι μόνον οι εγχώριοι αλλά και οι ευρωπαϊοι και οι υπεραντλατικοί συντηρητικοί; Φέρνουν δυσκολίες από ένα μοντέλο που ξεπερνιέται εκ των πραγμάτων. Καθώς η μεταρρύθμιση πέραν του κράτους σηματοδοτεί και τον αγώνα της κυριαρχίας εναντίον της ηγεμονίας. ΄Εναν αγώνα στον οποίο όσο η κυριαρχία ενός πολιτικού προσωπικού θα προσπαθεί να ελέγξει τις μεταρρυθμίσεις για μια παγκοσμιοποιημένη δημοκρατική διακυβέρνηση τόσο θα ενδυναμώνει την προσέγγιση του πολιτικού με όρους δημιουργικής αναζήτησης της ηγεμονίας των ιδεών. Γιατί με όρους ελέγχου της δύναμης και από τους παρατρεχάμενους και τους πολιτικούς οπαδούς (ρητορικά μεταρρυθμιστών και ρητορικά αντιμεταρρυθμιστών - ουδεμία απολύτως η διαφορά) το μέλημα κάθε ρητορικά μεταρρυθμιστικού σχεδιασμού είναι να αλλάξουν τα πράγματα αρκεί να μην αλλάξουμε εμείς. ΄Οπερ αδιέξοδο.

Τουτέστιν οι συντηρητικές δυνάμεις είναι βαθιά συντηρητικές γιατί απεχθάνονται τις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που αναθέτουν τον έλεγχο στην κοινωνική λογοδοσία και στη δημοκρατία. Μεταρρύθμιση σημαίνει για έναν μεταρρυθμιστή πως είναι έτοιμος να βρεθεί και σε άλλες θέσεις, πέραν αυτών που του χάρισαν δύναμη, κοινωνική αναγνώριση και ό,τι άλλο. Ο δάσκαλος στο πανεπιστήμιο να δοκιμάσει τα προγράμματά του στην επίλυση προβλημάτων σε συγκεκριμένους χώρους της κοινωνίας, της εργασίας, της παραγωγής, της εκπαίδευσης και ό,τι άλλο θέλετε. Να πάει ο ίδιος να ζήσει εκεί που υπάρχει το πρόβλημα και να βάλει σε εφαρμογή τα πορίσματα των ερευνών του. Στη θέση του γιατί να μην μπορεί να πάει με χρονοδιάγραμμα ο ερευνητής; Στη διδασκαλία γιατί να μην είναι και ο υποψήφιος διδάκτορας για να καταλαβαίνει καλύτερα τα όρια του υδροκεφαλισμού που παθαίνει από το διάβασμα θεωριών και μόνον δίχως να αλλάζει την πλαισίωση της κατανόησής τους (από αναγνώστης σε δάσκαλος); Γιατί να μην εκπαιδεύονται ο γονείς εντός του σχολείου για το πώς θα δημιουργήσουν το συμβόλαιο της εκπαιδευτικής κοινότητας στην οποία στέλνουν τα παιδιά τους. Και..και...και ...

Αυτές οι μεταρρυθμίσεις είναι μεταρρυθμίσεις χαμηλού κόστους και μέγιστης αποτελεσματικότητας αντί να κατασπαλώνται σε απίστευτα τα ευρώ ( μετακινήσεις σωμάτων ασφαλείας στη Θεσσαλονίκη, φωτοτυπίες, συμβούλους στα πολιτικά γραφεία. Ανάγνωση δεν ξέρουν οι βουλευτές; Και αν δεν ξέρουν γιατί να μην μάθουν στα ινστιτούτα διά βίου μάθησηςWink.

Τα επιχειρήματα έρχονται από το μέλλον και μπορεί κανείς να τα υποθέσει από τις αντιφάσεις ήδη του παρόντος.

Και τα επιχειρήματα από το μέλλον δεν είναι υπέρ του κρατικού σχολικού εγχειριδίου. Και καθώς είμαστε περαστικοί από εδώ λέω πως η κρίση δεν δείχνει τίποτα άλλο παρά αυτό που δείχνει κάθε κρίση. Αυτούς που παίρνουν θέση στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία με όρους μανιχαϊστικούς, δηλαδή με γνώμονα τη (ναρκισσιστική) ταύτιση με επαναστάτες και με μεταρρυθμιστές αντίστοιχα με στόχο να διατηρηθούν στην κάθετη ιεραρχία της δύναμης και να διασωθούν οι παραδοσιακοί(Wink τους ρόλοι. Ο διαβασμένος ρεφορμιστής και κυρίως εκείνος που δεν εξαρτά την αξιοσύνη του από τη θέση του είναι φόβος και τρόμος για το πολιτικό σύστημα. Για αυτό χίλιες φορές προτιμά να έχει απέναντί του αριστεριστές και αποκαταστημένους σταλινικούς αλλά και φασίστες. Το βοηθούν και τους βοηθά να διατηρηθεί εκατέρωθεν το status.

Αλλά χωρίς κράτος στη δημοκρατική υπερεθνική διακυβέρνηση τι νόημα θα πρέπει να βρει η Μέρκελ ή ο Βενιζέλος, όταν αδυνατεί να επανασχεδιάσει τον εαυτό της και εαυτό του;

Προς ποια στόχευση θα παραχθούν τα νοήματα σημασιών όπως αριστερά και δεξιά και τι ανακατατάξεις θα προκαλέσει αυτό στο εσωτερικό τους;

Σε κάθε περίπτωση για μένα ο μεταρρυθμιστής δεν είναι της προσκολλήσεως και κυρίως απεχθάνεται τη ρητορική του συντηρητικού. Αλλαγές παντού ναι. Αλλαγές για να μη χάσουμε την ιδιότητα του μέλους του πολιτικού προσωπικού διατηρώντας τη θέση μας στην κάθετη ιεραρχία όχι. Και όχι γιατί απλούστατα αυτές δε θα φτουρίσουν για πολύ. Και τα μελλοντικά επιχειρήματα γίνονται ολοένα πιο παροντικά καθώς η κρίση βαθαίνει (δείτε το κάλεσμα του Ομπάμα προς τους πολίτες για να ασκήσουν πίεση στο Κογκρέσο των συντηρητικών) από τώρα και στο εξής οι μεταρρυθμίσεις θα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Και οι προχειρότητες έχουν κοντό χέρι. Αλλά τα κοντά χέρια είναι τα...σπάταλα χέρια.

Καλή σχολική χρονιά για όσο ζήσουμε
Viva la Vida
http://www.youtube.com/watch?v=dvgZkm1xWPE
Β.Ι.
Τι μάταιη εμμονή κι αυτή σε συντηρητικές απολιθώσεις συλλογικότητας σε όλες τις μορφές της οργάνωσης και της διοίκησης.
To κρίμα είναι ό,τι δεν θα είμαι εδώ για να τα δω αυτά (δε βγαίνει με τα τεφτέρια του χρόνου).
Πάντως όσο βαθαίνει η κρίση γίνομαι περισσότερο αισιόδοξος. Είπαμε τα τερτίπια μόνον έτσι θα αποκαλύπτονται.
Organizing America o Oμπάμα
Γιατί όχι
Οργανώνοντας την Ευρώπη, εμείς;
http://intzidis.blogspot.com

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή  Μήνυμα [Σελίδα 1 από 1]

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης

Powered by: Forumotion | phpBB

   Άμεση συζήτηση  
Δωρεάν φόρουμ | © PunBB | Δωρεάν φόρουμ υποστήριξης | Αναφορά κατάχρησης | Δημιουργήστε το δικό σας δωρεάν μπλογκ